TÜRKÇE PDF İNGİLİZCE PDF

Amaç: Kronik ağrı beyindeki maladaptif plastik değişikliklerle
ilişkilendirilmektedir. İlginç olarak, kalıtsal nöropatilerdeki ağır
dejenerasyona rağmen, ağrı akkiz nöropatilerde (örneğin; diyabetik
nöropatide) kalıtsal nöropatilere kıyasla daha belirgindir. Ağrı algısındaki
bu klinik farklılıktan yola çıkılarak, fonksiyonel konnektivite analizinin bu
iki hasta grubunda farklı istirahat durumu ağları (resting state networks)
ortaya koyacağı düşünülmüştür.
Yöntem: Bu çalışmaya 10 ağrılı nöropatisi olan diyabetik hasta
(5K/5E; ort. yaş=50,10±6,05), 10 herediter nöropati hastası (5K/5E; ort.
yaş=37,80±14,01), yaş ve cinsiyet yönünden eşleştirilmiş 18 sağlıklı
kontrol (ağrılı diyabetik nöropati için 8, herediter nöropati için 10) ve
ağrılı nöropatisi olmayan 7 diyabetik kontrol dahil edilmiştir. Tüm bireyler
(n=45) 3T manyetik rezonans tarayıcıda 5 dakikalık istirahat durumu
fMRG çekimine alınmıştır. Görüntüler tohum-tabanlı bağlantı yöntemi
(seed-based functional connectivity) kullanılarak analiz edilmiştir.
Default-mode ağı ve insula-singulat ağının grup haritaları çıkarılmıştır.
Bulgular: Herediter nöropati hastalarında kendi kontrollerine kıyasla,
sol insula ve sol anterior singulat korteks arasında artmış konnektivite,
sol insula ve sol inferior pariyetal lobül arasında ters yönde korele bir
konnektivite olduğu görülmüştür. Ağrılı diyabetik nöropati hastalarında
ise kendi kontrollerine göre bakıldığında temel değişiklikler, sol anterior
singulat korteks ve posterior singulat korteks/prekuneus arasında artmış
konnektivite, medyal prefrontal korteks ve sol medyal temporal bölge
arasında artmış konnektivitedir.
Sonuç: Bu çalışma, herediter ve ağrılı diyabetik nöropati hastalarının
farklı desenlerde fonksiyonel konnektivite gösterdiğini ortaya
koymaktadır. İlgili hasta gruplarının nöropatik ağrı yönünden sergilediği
klinik farklılıklar, kortikal reorganizasyondaki bu farklılıkla ilişkili olabilir.