E-ISSN 1309-4866
Araştırma Makalesi
Multipl Sklerozda İmmunmodulatuvar Tedavilerin Klinik, Radyolojik ve Elektrofizyolojik Olarak Karşılaştırılması
1 Department of Neurology, Gümüşsuyu Military Hospital, İstanbul, Turkey  
2 Department of Neurology, Gülhane Training and Research Hospital, Ankara, Turkey  
3 Department of Neurology, Başkent University Adana Practicing and Research Center, Adana, Turkey  
Arch Neuropsychiatry 2017; 54: 116-124
DOI: 10.5152/npa.2016.12621
167 kez okundu, 65 kez indirildi

Anahtar Kelimeler: Multipl skleroz, interferon beta, glatiramer asetat, atak oranı
Özet

Amaç: İmmunmodulatuvar tedavilerin (İMT) multipl sklerozda (MS) atak oranını azaltarak ve özürlülüğün ilerlemesini göreceli olarak geciktirerek hastalığın seyrini değiştirebileceği gösterilmekle birlikte; klinik, radyolojik ve elektrofizyolojik değişiklikler açısından başabaş karşılaştıran bir çalışma bulunmamaktadır. Çalışmamızda interferon-beta (IFN-B) 1b, IFN-B-1a subkutan (sc), IFN-B-1a intramuskuler (im) ve glatiramer asetat (GA) tedavilerinin klinik, elektrofizyolojik ve radyolojik bulgular üzerine etkilerini araştırmayı amaçladık.

 

Yöntem: İMT başlangıcından sonra en az 2 yıl takibi olan, tedavi öncesi ve sonrası klinik, elektrofizyolojik ve radyolojik bulguları dosyalarında mevcut olan 85 MS hastası retrospektif olarak değerlendirilmiştir. İMT’lerin bu bulgular üzerine etkileri karşılaştırılmıştır.

 

Bulgular: Yıllık atak oranı IFN-B-1a sc’de 0,1; IFN-B-1b’de 0,2; GA’da 0,3, IFN-B-1a im’de 0,5 olarak gözlenmiştir (p=0,01). Tedavinin 1. yılında ataksız hasta oranı IFN-B-1b’de %86,4, IFN-B-1a sc’de %82,9, IFN-B-1a im ve GA’da %54,5; ikinci yılda ise IFN-B-1a sc’de %78, IFN-B-1b’de %72,7, GA’da %54,5 ve IFN-B-1a im’de %27,3 olarak tespit edilmistir (p<0,05). Özürlülük skorları 2. yılda IFN-B-1a im’de artış göstermiş, IFN-B-1a sc’de tedavi öncesine göre azalma devam etmiş olmakla birlikte ilk yıla göre 0,1 puanlık artış gözlenmiştir. IFN-B-1b ve GA’da bir değişiklik gözlenmemiştir. İki yıllık tedavi süresinde manyetik rezonans (MR) T2 lezyon sayılarında anlamlı bir artış tespit edilmemiştir. Tedavi öncesine göre tedavinin 1. ve 2. yılında tüm ilaç gruplarında uyarılmış yanıtlarda bozukluk açısından farklılık bulunmamıştır.

 

Sonuç: Çalışmamızın sonuçları yüksek doz ve sık uygulamanın atak sıklığını azaltmada daha etkili olduğunu ortaya koymakla birlikte, radyolojik ve elektrofizyolojik etkinlikleri arasında belirgin bir fark bulunmamaktadır. İmmunmodulatuvar tedavilerin MS’teki etkinliğini karşılaştıran ek prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır. 

Anahtar Kelime
Yazarlar
Tümü
Yazar Köşesi
Duyurular
Anket
AVES | Copyright © 2017 Türk Nöropskiyatri Derneği | Son Güncelleme: 03.10.2017